Wie schreef het eerst? Lena en Matthias over hun match en hun playparty
Lena (40) woont in het Rijnland en ontdekt sinds 2020 de BDSM-scene, en sindsdien ging het snel. Matthias komt uit het Ruhrgebied, is al veel langer met de scene verbonden, al was het eerder aan de zijlijn, en maakt zijn bondagesets nog altijd zelf. In oktober 2024 matchten ze op Deviance, inmiddels organiseren ze samen hun eigen playparty. Deviance sprak met hen over hun verhaal, van de eerste profieltekst tot een checklist die uiteindelijk meer vragen opriep dan hij beantwoordde.
Hoe ze in de scene terechtkwamen
Hoe zijn jullie eigenlijk in de BDSM-scene terechtgekomen?
Lena: Ik kom uit een dorp. Daar had zoiets gewoon een slechte naam, ik durfde niet eens na te denken over wat er in mijn hoofd omging. De verhuizing naar de grote stad was het keerpunt: mensen leren kennen die open zijn, bij wie je niet veroordeeld wordt. In therapie zei ik op een gegeven moment: ik heb zin om te experimenteren en te kijken wat er eigenlijk aan die fantasieën is. Dat was 2020, 2021. Daarna ging alles vrij snel.
Matthias: Bij mij is het al langer geleden, eigenlijk meer dan een half leven, maar altijd eerder aan de zijlijn. Vroeger vond ik het allemaal te gothic. Inmiddels ben ik een stuk actiever, we organiseren tegenwoordig zelfs ons eigen evenement.
De zoektocht vóór Deviance
Waar zochten jullie al naar gelijkgestemden, voordat jullie je bij Deviance aanmeldden?
Matthias: Op best veel platforms. Eerlijk gezegd ben ik al zo oud dat ik nog met contactadvertenties heb gewerkt. Sadomaso-Chat vond ik echt verschrikkelijk, Joyclub was niet veel beter. Bij Deviance sprak het principe me aan dat je eerst moet matchen voordat je iemand een bericht kunt sturen. Ik dacht: als iemand me een bericht stuurt, is die persoon echt geïnteresseerd, want die krijgt niet toevallig achtendertig andere berichten per dag. Dat was een goede zaak. Ik had minder contacten dan elders, maar wel een stuk leukere.
FetLife had ik ook nog. Daar heb je van die groepen met duizenden leden, waarin volgens mij om de twee dagen dezelfde vent hetzelfde bericht stuurt.
Lena: Ja, ook voor mij was Deviance daarin anders. Ik werd niet overspoeld, maar de paar matches die ik had, waren echt goed. Met één ervan zit ik hier nu, met een ander heb ik nog steeds vriendschappelijk contact.
De eerste match
Wat sprak jullie concreet aan in het profiel van de ander?
Lena: Zijn tekst was voor een datingplatform ongewoon diepgaand. Je merkte meteen dat daar iemand schreef met een echte feministische insteek, geen standaard Dom-tekstje. Dat sprak me erg aan. En hij had een baard.
Matthias: Bij mij was het eerst de foto, ik vond haar knap. De tekst was eerder kort, maar klonk prima, en de afstand klopte ook. Dus dacht ik: proberen kan altijd.
Qua profiel was het toch geen voor de hand liggende match. Matthias had weinig met touwen, terwijl Lena helemaal gericht was op shibari en bondage. Wat klopte, was eerder de persoonlijkheid erachter dan de afzonderlijke kink-vinkjes. Wie het eerst schreef, weten ze tot op vandaag niet helemaal zeker: allebei zijn ze ervan overtuigd dat hun eigen bericht het eerste was.
Een hobbelige start
Hoe ging het verder toen jullie elkaar begonnen te schrijven?
Lena: Ik heb hem vrij snel onder druk gezet om over te stappen naar Telegram. Ik vertrouw kerels van datingapps sowieso niet meer, ik ben al eens gestalkt.
Matthias: Ik vond het in eerste instantie behoorlijk vreemd om meteen naar een andere messenger over te stappen. Ik vroeg me wantrouwig af of het überhaupt echt was, vooral omdat ze maar één foto online had. Het scheelde weinig of we hadden het er gewoon bij gelaten.
Allebei beschrijven ze het begin eensgezind als een klein conflict. Juist dat bleek achteraf een goed teken. Lena zegt dat ze daardoor besefte dat er met deze man echt te praten viel, omdat hij bij de eerste wrijving niet blokkeerde en verdween, zoals ze dat van andere chats kende. Matthias bleef rustig en zakelijk, luisterde en legde uit, in plaats van het gesprek gewoon af te breken. Dat was het moment waarop ze allebei dachten: deze persoon wil ik leren kennen.
De eerste date
Hoe kwam het uiteindelijk tot jullie eerste ontmoeting?
Lena: We hebben in mijn stad afgesproken, en precies die dag viel de eerste sneeuw van het jaar, best romantisch voor een eerste date. We zijn de hele middag samen door de stad gezworven en ‘s avonds nog naar een bar gegaan. Ik dacht eerst dat het een gewone date was en heb daarom ook wat glühwein gedronken. Ik had totaal niet verwacht dat we uiteindelijk bij mij thuis zouden belanden.
Matthias: Ik was de hele tijd onzeker of zij het net zo zag als ik. We hadden supergoede gesprekken, maar ik deed daarbij automatisch steeds een stap terug, en dat kon ze moeilijk lezen. Ik heb een kind en moet zoiets gewoon zorgvuldiger uitkiezen en overwegen dan anderen misschien. Uiteindelijk heb ik haar nog naar huis gebracht, en toen stond ik ineens boven bij haar in de woning.
Over kinks in de strikte zin hebben ze het die avond nauwelijks gehad, dat was vooraf al telefonisch afgetast. In plaats daarvan ging het over kunst, over het leven, over hoe verschillend ze eigenlijk zijn. Lena zegt dat ze juist tijdens die gesprekken voor hem is gevallen.
Twee steden – zo ver weg en toch zo dichtbij
Jullie wonen niet in dezelfde stad. Hoe gaan jullie daarmee om?
Lena: Zo ver liggen de twee steden eigenlijk niet uit elkaar: met de trein is het in het beste geval een halfuur van deur tot deur, in het slechtste geval drie kwartier. Toch was het in het begin wennen, juist omdat Matthias co-ouder is en zijn kind om de week bij hem woont, waardoor er maar om de week überhaupt tijd was om af te spreken. Inmiddels is dat een vaste routine geworden, en tegenwoordig zien we elkaar ook met het kind erbij. De kennismakingsfase tot de tweede echte date duurde daardoor wel zo’n twee maanden.
Cultureel beschrijven ze zichzelf als behoorlijk verschillend. Lena viert carnaval, Matthias heeft daar niks mee. Muzikaal vonden ze elkaar, vanuit techno en postrock, pas na flink wat gezamenlijk playlistwerk bij Björk. Wat hen verbindt, is volgens henzelf eerder de kern dan de stijl. Allebei zijn ze creatief en handig, en allebei hebben ze al eigen evenementen georganiseerd, alleen in totaal verschillende scenes.
BDSM in het dagelijks leven
Welke plek heeft BDSM in jullie relatie, en hoe geven jullie er invulling aan?
Lena: We zouden er allebei graag meer tijd voor hebben dan we nu hebben. Het afgelopen jaar zat behoorlijk vol met alledaagse stress, het kind en ons eigen evenement, waardoor ons eigen spel er vaak bij inschoot. De eigenlijke hobby die ons bij elkaar heeft gebracht, komt op dit moment zelf het minst aan bod, terwijl we ons beroepsmatig en als vrijwilliger steeds meer juist daaromheen specialiseren.
Matthias: Een verhaal apart is onze checklist, die we ongeveer anderhalf jaar na de eerste date hebben gemaakt. In het begin was er alleen een kolom voor Lena’s grenzen, tot het haar opviel dat daarin alleen haar taboes werden uitgevraagd en helemaal niet wat ik eigenlijk wil. Dus hebben we de lijst uitgebreid met mijn voorkeuren, met aparte kolommen per persoon, zodat niemand zijn antwoorden laat afhangen van wat de ander leuk vindt.
Lena: Uiteindelijk riep de lijst eerlijk gezegd meer vragen op dan hij oploste. Wat de ene dag op groen staat, kan de volgende dag heel anders voelen, afhankelijk van hoe diep je op dat moment in je eigen rol zit. Ik hou bijvoorbeeld van ademcontrole, die staat bij mij dus op groen. Voor Matthias staat die echter alleen op groen als ik daarbij duidelijk in mijn submissieve rol zit, anders op rood.
Matthias: Juist dat vind ik soms lastig in te schatten. Staat er rood in de lijst, dan vraag ik me in de situatie toch af of het nu misschien wel oké zou zijn, want ik zou nooit iets doen wat bij een van ons op rood staat. Uiteindelijk helpt maar één ding: praten.
Hun eigen evenement
Jullie organiseren tegenwoordig je eigen playparty. Hoe is dat zo gekomen?
Matthias: De aanleiding was vooral frustratie over het bestaande aanbod. Ik klaagde altijd dat je je overal in het zwart moest kleden en pakken moest dragen. Dat was ons óf te onpersoonlijk, óf gewoon niet ons ding.
Lena: Op de open fetisjfeesten liepen dan weer te veel nieuwkomers rond om ons daar echt uit te leven, en bij de klassiekere BDSM-evenementen stoorde ik me aan de taal in de aankondigingen, die bijna uitsluitend uitging van vrouwelijke subs. Dus zeiden we: we willen een inclusief evenement maken.
Matthias: We hebben een locatie bij mij om de hoek gevonden, het daar gevraagd en alles opnieuw aangekleed. De eerste keer was het nog niet perfect, maar het is gaandeweg op zijn plek gevallen, en in maart en juni hebben we onze eerste twee edities gehouden.
Lena: We hebben het bewust klein gehouden, zo’n 35 gasten per keer, met een verkleinde lounge, gezellig ingericht met kussens, en zonder vaste dresscode. De eerste keer kenden we de meeste gasten nog persoonlijk, bij de laatste editie was het al ongeveer half om half bekende en nieuwe gezichten.
Zelfs de muziekkeuze is een gezamenlijk project geworden. Een nummer dat ze allebei mooi vinden, geldt bij hen als een soort keurmerk. Er draait dan ook een mix van electro, waar Matthias anders nooit naar luistert, postrock, waar Lena anders nooit naar luistert, en Björk, omdat ze die allebei goed vinden.
Tot slot
Hoe hebben jullie eigenlijk over Deviance gehoord?
Lena: Ik hoorde in de podcast Kunst der Unvernunft over Deviance en heb me meteen aangemeld.
Matthias: Bij mij kwam het contact met Kunst der Unvernunft juist via Deviance tot stand, dus precies andersom. De persoon met wie ik daarvoor contact had, kende Deviance namelijk via die podcast (lacht).
Hun profiel op Deviance hebben ze pas onlangs verwijderd, nadat het sinds hun kennismaking nog bijna een jaar was blijven staan. Lena is inmiddels zelfs begonnen de eerste maanden van hun verhaal op te schrijven in een eigen boekje. Een fragment vind je hier.
